ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ

Ξυπνά η μέρα στην αγκαλιά του ήλιου με μάτια βουρκωμένα,
γεμίζει ο αέρας από το άρωμα του γιασεμιού στην αυλή μου,
ακούω τη φωνή της ζωής απ’ τα κλαδιά των δέντρων,
ανάκατη με όσα ο άνθρωπος ονομάζει ζωή.

Ξυπνά το κορμί ψάχνοντας την ψυχή του,
που ησυχία δεν βρήκε κι’ αυτόν τον Αύγουστο.

Αναζητώ στις σταγόνες του νερού, που πνίγω τα δάκρυά μου,
τη δροσιά της μορφής σου,
στις σταγόνες του καφέ να τονώσει το είναι μου,
στους χτύπους της καρδιάς μου την ηχώ της φωνής σου.

Και ξέρω, σ’ άλλη αγκαλιά ξυπνάς, σ’ άλλη καρδιά ανήκεις,
σ’ άλλη ζωή χαμογελάς, υποψία καμιά δεν σε αγγίζει.

Δεν ξέρω, βρήκες αλήθεια, που αγάπη την λένε;
Βρήκες αγάπη που αλήθεια να λέει;
Βρήκες σε δάκρυ αποδείξεις για όσα τα λόγια δεν λένε;

Ξυπνούν οι μέρες στην αγκαλιά του ήλιου από τότε.

Αλλάζουν θέση οι μήνες μετά τον Αύγουστο, κάθε Αύγουστο,
που στις ζωές μας φωτιές άναψε, ανέγγιχτο σ’ άφησε.
Ακούω τη φωνή της ζωής μόνο απ’ τους χτύπους της καρδιάς μου,
που χωρίς καμιά μελωδία μονολογεί: «Ζήσε και να ελπίζεις».

Γλυκό μου μαρτύριο, γλυκιά τυραννία,
κορμί που σε αγάπησα χωρίς προδοσία,
ψυχή που σε λάτρεψα σαν μόνη θρησκεία,
φωνή που ακούγεσαι σαν να είσαι αμαρτία.

Τον γαλανό ουρανό άρχισα να μισώ,
γιατί τον βλέπω στα μάτια σου.
Τη δροσιά της θάλασσας έδιωξα,
γιατί με έπνιγε στο απέραντο γαλάζιο σου.

Με έρωτα σε γέννησα,
με έρωτα με σκότωσες.

Να ξέρεις, κατάδικοι όσοι τον θεό Έρωτα αρνήθηκαν,
αυτόν μέχρι το τέλος της ζωής τους θα αναζητούν,
από τα δεσμά να τους λυτρώσει.

 Αύγουστος 1996  AMG