ΠΟΙΗΣΗ

Αφύπνιση Καμπάνες ηχούν; Μήνυμα κακό λες φέρνουν; Άνοιξη λες έρχεται; Μήπως καρδιάς Ανάσταση; Πήρε ξάφνου ανάσα ζωής η ψυχή, σιγοτραγουδά μαζί με όλα τα πτηνά.

Η διαδρομή Τρέχεις γρήγορα και δυνατά, σου είπαν: «Τρέξε, πίσω μην κοιτάς για να κερδίσεις». Πέφτεις, σηκώνεσαι ξανά και συνεχίζεις, όλα τα αψηφάς. Στόχος το

Σταμάτησε τον χρόνο Θες τον χρόνο να σταματήσεις, να μην περνά μπροστά σου και σε αγνοεί, όταν φωνάζεις: «Όχι άλλους πολέμους και φωτιά». Κλείσε τα

Τικ τακ Ίδιοι κτύποι, τικ τακ, ρυθμικοί, από τη στιγμή που η ζωή ξεκινά, χωρίς καν να σε ρωτά. Στη θλίψη ή στη χαρά, στον

Κρίκοι λαμπεροί, πολύχρωμοι, σφιχτά δεμένοι μεταξύ τους,
έλκουν, τυφλώνοντας με εκθαμβωτική λάμψη,
κάθε αδύναμο, απελπισμένο πλάσμα, ακόμα και δυνατό.

Ξανά, στην πόρτα του Παράδεισου μπροστά, γυναίκα με μωρό στην αγκαλιά. Πίσω της κι άλλες γυναίκες, πολλά μωρά, πολλά παιδιά. Γέμισε ο ουρανός από θανάτους

Θάλασσα πλατιά, το απέραντο γαλάζιο σου δεν πρέπει να ’ναι το χρώμα του Άδη. Σε αγαπώ, μα τόσο πολύ με τρομάζεις. Πνίγεις άδικα κατατρεγμένες μάνες

ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΦΙΛΙ Πάτησα στο πρώτο σκαλί της Άνοιξης, τα χείλη σου να φθάσω, να τ’ αρπάξω αγκαλιά, να τα χορτάσω. Φίλα με, πριν στο

Χάθηκαν σε πολέμους νέοι με όπλα την αγάπη για λευτεριά, πατρίδας με μέλλον χωρίς σκλαβιά Χάνονται τα εγγόνια τους κρατώντας όπλα την μόρφωση, μέσα σε