ΠΟΙΗΣΗ

Ο πόνος της καταστροφής δεν δίστασε να καθίσει σε στάχτες πλασμάτων της Φύσης σε κάθε βουνοκορφή και χωριό της Το θράσος τον κυρίευσε άρπαξε την

ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ Κλείνω τα μάτια, ανοίγει η σκέψη, νοσταλγώντας μέρες σαν κι αυτές, με κάλαντα, αγκαλιές ζεστές της μάνας, που όλα τα φρόντιζε, όλα τα έδινε,

Δεν είμαι είκοσι ούτε σαράντα ομως σιγά σιγά την ζωή κατασπάραξα με μια μικρή κουτάλα πότε κουπί την έκανα και πότε σκάλα να φθάνω όπου

Αν η ήλιος μεσουρανούσε τα μεσάνυχτα θα τον έβαζα να καθίσει στην αυλή δίπλα μου εκεί να περιμένουμε το φεγγάρι θα τον φορούσα στα μαλλιά

Η θάλασσα είναι σαν τον έρωτα:  μπαίνεις και δεν ξέρεις αν θα βγεις.  Πόσοι δεν έφαγαν τα νιάτα τους –  μοιραίες βουτιές, θανατερές καταδύσεις,  γράμπες,

Πολλά ἂρα Ὁμήρου ἐπαινοῦντες, ἀλλά τοῦτο οὐκ ἐπαινεσόμεθα… οὐδὲ Aἰσχύλου, ὅταν φῇ ἡ Θέτις τὸν Ἀπόλλω ἐν τοῖς αὑτῆς γάμοις ἂδοντα ἐνδατεῖσθαι τὰς ἑὰς εὐπαιδίας,

Βροντερά ενοχλητικές ανίκανες οι σκέψεις να βρουν χρώματα, λέξεις να εκφραστούν κι αν κάποιες ξάφνου πεταχτούν μπροστά, τρομάζουν  δεν ξέρω πως να τις βάλω σε

Χιτζάμπ Δεν ανακατεύεις το κρασί στο ποτήρι σου με σόδα   χαλάς την γεύση του, το άρωμα του Αυτό το χρωστάς στον εαυτό σου, δεν

ΓΑΛΑΖΙΟ Ταξίδεψα πάνω σε καυτή άμμο, δίπλα σε κύματα μανιασμένα, τη μορφή σου αναζητώντας, ξεχασμένη μέσα στον χρόνο. Φοβήθηκαν αυτά, σαν είδαν στα μάτια μου