Ο πόλεμος μιας προσωρινά εργαζόμενης
Η διαδρομή από τα δυτικά προάστια της Αττικής, ήταν μακρινή, κουραστική αλλά και ακριβή. Αν δεν κυκλοφορούσαν τα μέσα μαζικής μεταφοράς, κάτι που γινόταν πολύ
Η τελευταία επιστολή της θείας.
Τότε έκανα κάτι σκανδαλιάρικα βήματα στην χώρα του Ποσειδώνα. Έτυχε εκείνη την μέρα, να έχει πιαστεί στα λόγια ο μυθικός θεός, με τον Αίολο. Θυμωμένοι και οι δύο φτάσανε στη μεριά μας και τότε δυσκολεύτηκα ανάμεσα στον καυγά τους.
Το φιλί
Κατέβασα την τέντα στο μπαλκόνι μου αρκετά χαμηλά, ώστε να μην μπορεί να εισβάλει καμιά συμμορία ηλιαχτίδων. Άφησα όμως ένα μικρό κενό, σαν κρυφό μονοπάτι
Λαμπριάτικος Ψάλτης
«Τί νὰ σοῦ πῶ κι ἐγώ; Ἐσεῖς πᾶτε καὶ δίνετε ὑπόσχεση, κι ὕστερα δὲν ξέρετε νὰ σηκωθεῖτε μὲ τὴν ὥρα σὰς τουλάχιστον, νὰ πᾶτε ῾κεῖ ὅπου ἔχετε δώσει λόγο… κι ὁ ἄλλος ἂς καρτερῇ…
Εν μέσω ταραχής στο κέντρο της πόλης
«Βγείτε να παλέψετε μαζί μας! Οι θάλασσες είναι δικές μας, να βγαίνουμε για ταξίδια ή ψάρεμα όποτε θέλουμε. Άλλοι με μεγάλα καράβια άλλοι με μικρά, άλλοι με βάρκες ακόμα. Όλοι έχουμε δικαίωμα στην ψαριά, στο ταξίδι.»
Ο δάσκαλος και τα σημεία στίξης
«Πως φθάσαμε μέχρι εδώ; Ποιος έφταιξε; Γιατί γίναμε ξανά ραγιάδες; Τι μέλλον έχει ο τόπος μας; Είναι δική μας η χώρα που λευτέρωσε ο Θοδωρής με την περικεφαλαία με το λοφίο, το μεγάλο μουστάκι και τα ζωνάρια φορτωμένα με άρματα;
Το όνομα της Τρίτης
«Ποτέ δεν ξέρεις. Ποτέ μην λες ποτέ.» Όλα είναι μέσα στο παιχνίδι που μας έχει ετοιμάσει το σύμπαν χωρίς να το γνωρίζουμε.
Αφοσιωμένη
Οι υπάλληλοί μου, έμεναν για λίγες μέρες στο μαγαζί και μετά φεύγανε. Όχι, όχι δεν ήμουν κακό αφεντικό. Τον τόπο δεν άντεχαν. Πολύ ερημιά, μεγάλη
Ο ιστότοπος περιέχει υλικό που είναι διαθέσιμο μόνο για ανάγνωση. Δεσμεύεται με την ειδική άδεια Creative Commons.
Δεν παρέχεται άδεια των συγγραφέων για Εμπορική Χρήση - ή Αναπαραγωγή των Έργων τους. 4.0 Διεθνές.