ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ Κλείνω τα μάτια, ανοίγει η σκέψη, νοσταλγώντας μέρες σαν κι αυτές, με κάλαντα, αγκαλιές ζεστές της μάνας, που όλα τα φρόντιζε, όλα τα έδινε, για να μπορούν να ζουν…

Δεν είμαι είκοσι ούτε σαράντα ομως σιγά σιγά την ζωή κατασπάραξα με μια μικρή κουτάλα πότε κουπί την έκανα και πότε σκάλα να φθάνω όπου μου έλεγαν πως δεν μπορώ…

Αν η ήλιος μεσουρανούσε τα μεσάνυχτα θα τον έβαζα να καθίσει στην αυλή δίπλα μου εκεί να περιμένουμε το φεγγάρι θα τον φορούσα στα μαλλιά το φεγγάρι θ΄άρπαζα αγκαλιά έτσι…

Η θάλασσα είναι σαν τον έρωτα:  μπαίνεις και δεν ξέρεις αν θα βγεις.  Πόσοι δεν έφαγαν τα νιάτα τους –  μοιραίες βουτιές, θανατερές καταδύσεις,  γράμπες, πηγάδια, βράχια αθέατα,  ρουφήχτρες, καρχαρίες,…

Πολλά ἂρα Ὁμήρου ἐπαινοῦντες, ἀλλά τοῦτο οὐκ ἐπαινεσόμεθα… οὐδὲ Aἰσχύλου, ὅταν φῇ ἡ Θέτις τὸν Ἀπόλλω ἐν τοῖς αὑτῆς γάμοις ἂδοντα ἐνδατεῖσθαι τὰς ἑὰς εὐπαιδίας, νόσων τ’ ἀπείρους καὶ μακραίωνας…

Βροντερά ενοχλητικές ανίκανες οι σκέψεις να βρουν χρώματα, λέξεις να εκφραστούν κι αν κάποιες ξάφνου πεταχτούν μπροστά, τρομάζουν  δεν ξέρω πως να τις βάλω σε μια σειρά, να τις τιθασεύσω…

Χιτζάμπ Δεν ανακατεύεις το κρασί στο ποτήρι σου με σόδα   χαλάς την γεύση του, το άρωμα του Αυτό το χρωστάς στον εαυτό σου, δεν είναι κακό Στην χώρα μου…

ΓΑΛΑΖΙΟ Ταξίδεψα πάνω σε καυτή άμμο, δίπλα σε κύματα μανιασμένα, τη μορφή σου αναζητώντας, ξεχασμένη μέσα στον χρόνο. Φοβήθηκαν αυτά, σαν είδαν στα μάτια μου θυμό. Τη θλίψη πάλευα. Διψασμένη…

Βρυχάται αγριεμένη, κατάλευκες κραυγές που αφρίζουν, τρομάζουν, τις πετά στα πόδια μου μπροστά  Δεν κάνω πίσω, δεν φοβάμαι τον θυμό της, δεν προσκυνώ τη δύναμη της μόνο αυτό που ακούω…

βαθειά η σιωπή λίγο πριν την αυγή, αθόρυβη φεύγει αφήνοντας πίσω της απραγματοποίητα όνειρα που δεν πρόλαβε να γεννήσει και αυτή η νύχτα