ΠΟΙΗΣΗ

Κρίκοι λαμπεροί, πολύχρωμοι, σφιχτά δεμένοι μεταξύ τους,
έλκουν, τυφλώνοντας με εκθαμβωτική λάμψη,
κάθε αδύναμο, απελπισμένο πλάσμα, ακόμα και δυνατό.

Ξανά, στην πόρτα του Παραδείσου μπροστά, γυναίκα με μωρό στην αγκαλιά, ξανά. Την κοίταξε ο Άγγελος με πόνο, θλίψη, απορία. Τι γυρεύεις εδώ; Έχεις ακόμα

Θάλασσα πλατιά, το απέραντο γαλάζιο σου δεν πρέπει να ’ναι το χρώμα του Άδη. Σε αγαπώ, μα τόσο πολύ με τρομάζεις. Πνίγεις άδικα κατατρεγμένες μάνες

  Πάτησα στο πρώτο σκαλί της ¨Άνοιξης τα χείλη σου να φθάσω να τ ’αρπάξω αγκαλιά, να τα χορτάσω Φίλα με, πριν στο τρένο ανεβείς

Χάθηκαν σε πολέμους νέοι με όπλα την αγάπη για λευτεριά, πατρίδας με μέλλον χωρίς σκλαβιά Χάνονται τα εγγόνια τους κρατώντας όπλα την μόρφωση, μέσα σε

Ο πόνος της καταστροφής δεν δίστασε να καθίσει σε στάχτες πλασμάτων της Φύσης σε κάθε βουνοκορφή και χωριό της Το θράσος τον κυρίευσε άρπαξε την

κλείνω τα μάτια, ανοίγει η σκέψη νοσταλγώντας μέρες σαν αυτές με κάλαντα, αγκαλιές ζεστές της μάνας που όλα τα φρόντιζε, όλα τα έδινε για να

Δεν είμαι είκοσι ούτε σαράντα ομως σιγά σιγά την ζωή κατασπάραξα με μια μικρή κουτάλα πότε κουπί την έκανα και πότε σκάλα να φθάνω όπου

Αν η ήλιος μεσουρανούσε τα μεσάνυχτα θα τον έβαζα να καθίσει στην αυλή δίπλα μου εκεί να περιμένουμε το φεγγάρι θα τον φορούσα στα μαλλιά